กลับหน้าแรก / Main Menu

 

ปฐมกาล 47 / Genesis 47

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50]

ยาโคบเข้าเฝ้าฟาโรห์
47:1 แล้วโยเซฟเข้าเฝ้าและทูลฟาโรห์ และพูดว่า “บิดาของข้าพระองค์และพวกพี่น้องของข้าพระองค์กับฝูงแพะแกะ ฝูงวัว และทุกสิ่งที่พวกเขามีอยู่ ได้มาจากแผ่นดินแห่งคานาอันแล้ว และดูเถิด พวกเขาอยู่ในแผ่นดินแห่งโกเชน”

Jacob Introduced to Pharaoh
47:1 Then Joseph came and told Pharaoh, and said, My father and my brethren, and their flocks, and their herds, and all that they have, are come out of the land of Canaan; and, behold, they are in the land of Goshen.

47:2 และโยเซฟเลือกบางคนจากหมู่พี่น้องของท่าน คือผู้ชายห้าคน และพาพวกเขาไปเข้าเฝ้าฟาโรห์

47:2 And he took some of his brethren, even five men, and presented them unto Pharaoh.

47:3 และฟาโรห์ตรัสแก่พี่น้องของท่านว่า “พวกเจ้าเคยประกอบอาชีพอะไร” และพวกเขาทูลฟาโรห์ว่า “พวกผู้รับใช้ของพระองค์เป็นผู้เลี้ยงแพะแกะ ทั้งพวกข้าพระองค์และบรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์ด้วย”

47:3 And Pharaoh said unto his brethren, What is your occupation? And they said unto Pharaoh, Thy servants are shepherds, both we, and also our fathers.

47:4 ยิ่งกว่านั้นพวกเขาทูลฟาโรห์ว่า “พวกข้าพระองค์มาอาศัยอยู่ในแผ่นดินนี้ เพราะพวกผู้รับใช้ของพระองค์ไม่มีทุ่งหญ้าจะเลี้ยงฝูงสัตว์ของพวกข้าพระองค์ เพราะเหตุว่าในแผ่นดินแห่งคานาอันนั้น มีการกันดารอาหารยิ่งนัก เหตุฉะนั้น บัดนี้ข้าพระองค์ทั้งหลายขอพระองค์โปรดให้พวกผู้รับใช้ของพระองค์อาศัยอยู่ในแผ่นดินแห่งโกเชนเถิด”

47:4 They said moreover unto Pharaoh, For to sojourn in the land are we come; for thy servants have no pasture for their flocks; for the famine is sore in the land of Canaan: now therefore, we pray thee, let thy servants dwell in the land of Goshen.

47:5 และฟาโรห์ได้ตรัสแก่โยเซฟว่า “บิดาของท่านและพวกพี่น้องของท่านมาหาท่านแล้ว

47:5 And Pharaoh spake unto Joseph, saying, Thy father and thy brethren are come unto thee:

47:6 แผ่นดินแห่งอียิปต์อยู่ต่อหน้าท่านแล้ว ให้บิดาและพวกพี่น้องของท่านตั้งหลักแหล่งอยู่ในแผ่นดินที่ดีที่สุด คือให้พวกเขาอยู่ในแผ่นดินแห่งโกเชน และถ้าท่านรู้ว่าผู้ใดในท่ามกลางพวกเขาเป็นคนมีความสามารถ จงตั้งผู้นั้นให้เป็นหัวหน้ากองเลี้ยงสัตว์ของเรา”

47:6 The land of Egypt is before thee; in the best of the land make thy father and brethren to dwell; in the land of Goshen let them dwell: and if thou knowest any men of activity among them, then make them rulers over my cattle.

47:7 และโยเซฟก็พายาโคบบิดาของท่านเข้าเฝ้าฟาโรห์ และยาโคบก็ถวายพระพรแด่ฟาโรห์

47:7 And Joseph brought in Jacob his father, and set him before Pharaoh: and Jacob blessed Pharaoh.

47:8 และฟาโรห์ได้ตรัสแก่ยาโคบว่า “ท่านอายุเท่าไรแล้ว”

47:8 And Pharaoh said unto Jacob, How old art thou?

47:9 และยาโคบทูลฟาโรห์ว่า “วันเวลาที่ข้าพระองค์ดำรงชีวิตสัญจรอยู่นับได้หนึ่งร้อยสามสิบปี วันเวลาแห่งชีวิตของข้าพระองค์สั้นและมีความลำบาก และไม่เท่าอายุบรรพบุรุษของข้าพระองค์ในวันเวลาที่พวกท่านดำรงชีวิตสัญจรอยู่นั้น”

47:9 And Jacob said unto Pharaoh, The days of the years of my pilgrimage are an hundred and thirty years: few and evil have the days of the years of my life been, and have not attained unto the days of the years of the life of my fathers in the days of their pilgrimage.

47:10 และยาโคบถวายพระพรแด่ฟาโรห์ และทูลลาไปจากพระพักตร์ฟาโรห์

47:10 And Jacob blessed Pharaoh, and went out from before Pharaoh.

47:11 และโยเซฟให้บิดาของตนและพวกพี่น้องของตนอาศัยอยู่ และให้พวกเขาถือกรรมสิทธิ์ที่ดินในแผ่นดินแห่งอียิปต์ ในแผ่นดินที่ดีที่สุดคือ ในแผ่นดินแห่งราเมเสส ตามรับสั่งของฟาโรห์

47:11 And Joseph placed his father and his brethren, and gave them a possession in the land of Egypt, in the best of the land, in the land of Rameses, as Pharaoh had commanded.

47:12 และโยเซฟเลี้ยงดูบิดาของตนและพวกพี่น้องของตน รวมทั้งบรรดาครอบครัวของบิดา ให้มีอาหารรับประทานตามจำนวนคนในแต่ละครอบครัวของพวกเขา

47:12 And Joseph nourished his father, and his brethren, and all his father's household, with bread, according to their families.

โยเซฟขายอาหารให้แก่ประชาชนและซื้อที่ดินสำหรับฟาโรห์
47:13 และทั่วแผ่นดินก็ขาดอาหารเพราะมีการกันดารอาหารร้ายแรงยิ่งนัก จนแผ่นดินแห่งอียิปต์และแผ่นดินแห่งคานาอันทั้งสิ้นอ่อนล้าสิ้นสติเพราะเหตุการกันดารอาหารนั้น

Joseph Feeds People; Buys Land for Pharaoh
47:13 And there was no bread in all the land; for the famine was very sore, so that the land of Egypt and all the land of Canaan fainted by reason of the famine.

47:14 และโยเซฟรวบรวมเงินทั้งหมดที่ได้ในแผ่นดินแห่งอียิปต์และแผ่นดินแห่งคานาอันจากการขายข้าวให้พวกเขา และโยเซฟนำเงินนั้นไปไว้ในพระราชวังของฟาโรห์

47:14 And Joseph gathered up all the money that was found in the land of Egypt, and in the land of Canaan, for the corn which they bought: and Joseph brought the money into Pharaoh's house.

47:15 และเมื่อเงินในแผ่นดินแห่งอียิปต์และแผ่นดินแห่งคานาอันหมดแล้ว ชาวอียิปต์ทั้งปวงมาหาโยเซฟ และพูดว่า “ขออาหารให้พวกข้าพเจ้าเถิด เหตุใดพวกข้าพเจ้าจะต้องอดตายต่อหน้าท่านเพราะเงินหมดแล้วเล่า”

47:15 And when money failed in the land of Egypt, and in the land of Canaan, all the Egyptians came unto Joseph, and said, Give us bread: for why should we die in thy presence? for the money faileth.

47:16 และโยเซฟได้พูดว่า “ถ้าเงินหมดแล้วจงเอาฝูงสัตว์ของพวกเจ้ามาและเราจะให้ข้าวแลกกับฝูงสัตว์ของพวกเจ้า”

47:16 And Joseph said, Give your cattle; and I will give you for your cattle, if money fail.

47:17 และพวกเขาก็นำฝูงสัตว์ของพวกเขามาให้โยเซฟ และโยเซฟก็ให้อาหารแก่พวกเขาแลกกับฝูงม้า ฝูงแพะแกะ ฝูงวัวและฝูงลา ในปีนั้นท่านจ่ายอาหารแลกกับบรรดาสัตว์ต่าง ๆ ของพวกเขา

47:17 And they brought their cattle unto Joseph: and Joseph gave them bread in exchange for horses, and for the flocks, and for the cattle of the herds, and for the asses: and he fed them with bread for all their cattle for that year.

47:18 เมื่อปีนั้นสิ้นสุดลงแล้ว พวกเขาก็มาหาท่านในปีที่สอง และพูดกับท่านว่า “พวกข้าพเจ้าจะไม่ปิดบังเรื่องนี้ไว้จากเจ้านายของข้าพเจ้าว่า เงินของพวกข้าพเจ้าหมดแล้วและฝูงสัตว์ของพวกข้าพเจ้าก็เป็นของเจ้านายแล้วด้วย ไม่มีสิ่งใดเหลือในสายตาเจ้านายของข้าพเจ้าเลย เว้นแต่ตัวข้าพเจ้ากับที่ดินของพวกข้าพเจ้าเท่านั้น

47:18 When that year was ended, they came unto him the second year, and said unto him, We will not hide it from my lord, how that our money is spent; my lord also hath our herds of cattle; there is not ought left in the sight of my lord, but our bodies, and our lands:

47:19 เหตุใดข้าพเจ้าทั้งหลายจะต้องอดตายต่อหน้าต่อตาท่านเล่า ทั้งตัวข้าพเจ้ากับที่ดินของข้าพเจ้าทั้งหลายด้วย ขอโปรดซื้อพวกข้าพเจ้ากับที่ดินของพวกข้าพเจ้าแลกกับอาหาร และข้าพเจ้าทั้งหลายกับที่ดินของพวกข้าพเจ้าจะเป็นทาสของฟาโรห์ และขอโปรดให้เมล็ดพันธุ์ข้าวแก่พวกข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าทั้งหลายจะมีชีวิตอยู่ได้และไม่ตายเพื่อที่ดินนั้นจะไม่รกร้างไป”

47:19 Wherefore shall we die before thine eyes, both we and our land? buy us and our land for bread, and we and our land will be servants unto Pharaoh: and give us seed, that we may live, and not die, that the land be not desolate.

47:20 และโยเซฟก็ซื้อที่ดินทั้งหมดในแผ่นดินแห่งอียิปต์ถวายแด่ฟาโรห์ เพราะคนอียิปต์ทุกคนขายไร่นาของตนเนื่องจากการกันดารอาหารต่อพวกเขารุนแรงยิ่งนัก เพราะฉะนั้นแผ่นดินจึงตกเป็นของฟาโรห์

47:20 And Joseph bought all the land of Egypt for Pharaoh; for the Egyptians sold every man his field, because the famine prevailed over them: so the land became Pharaoh's.

47:21 และสำหรับประชาชนเหล่านั้น ท่านให้พวกเขาย้ายไปอยู่ที่เมืองต่าง ๆ ทั่วประเทศอียิปต์จากเขตแดนนี้ไปจนถึงเขตแดนโน้น

47:21 And as for the people, he removed them to cities from one end of the borders of Egypt even to the other end thereof.

47:22 เว้นแต่ที่ดินของพวกปุโรหิตเท่านั้นท่านไม่ได้ซื้อ เพราะพวกปุโรหิตได้รับส่วนแบ่งสำหรับพวกเขาจากฟาโรห์ และดำรงชีวิตอาศัยตามส่วนแบ่งที่ฟาโรห์พระราชทานให้พวกเขา เหตุฉะนี้พวกเขาจึงไม่ได้ขายที่ดินของพวกเขา

47:22 Only the land of the priests bought he not; for the priests had a portion assigned them of Pharaoh, and did eat their portion which Pharaoh gave them: wherefore they sold not their lands.

47:23 แล้วโยเซฟพูดกับประชาชนว่า “ดูเถิด วันนี้เราได้ซื้อตัวพวกเจ้ากับที่ดินของพวกเจ้าให้เป็นของฟาโรห์แล้ว ดูเถิด นี่คือเมล็ดพันธุ์ข้าวสำหรับพวกเจ้าและพวกเจ้าจงเอาเมล็ดนั้นไปหว่านที่ที่ดินเถิด

47:23 Then Joseph said unto the people, Behold, I have bought you this day and your land for Pharaoh: lo, here is seed for you, and ye shall sow the land.

47:24 และให้เป็นไปอย่างนี้เมื่อได้ผลแล้ว พวกเจ้าจงถวายหนึ่งในห้าส่วนแด่ฟาโรห์ และเก็บสี่ส่วนไว้เป็นของตน สำหรับใช้เป็นเมล็ดพันธุ์ข้าวบ้าง และเป็นอาหารสำหรับพวกเจ้าและครอบครัวของพวกเจ้า และเป็นอาหารสำหรับเด็กเล็กของพวกเจ้าบ้าง”

47:24 And it shall come to pass in the increase, that ye shall give the fifth part unto Pharaoh, and four parts shall be your own, for seed of the field, and for your food, and for them of your households, and for food for your little ones.

47:25 และคนทั้งหลายพูดว่า “ท่านช่วยชีวิตของพวกข้าพเจ้าไว้ ขอให้ข้าพเจ้าทั้งหลายได้รับความกรุณาในสายตาเจ้านายของข้าพเจ้าเถิด และข้าพเจ้าทั้งหลายจะเป็นทาสของฟาโรห์”

47:25 And they said, Thou hast saved our lives: let us find grace in the sight of my lord, and we will be Pharaoh's servants.

47:26 และโยเซฟตั้งเป็นกฎหมายในแผ่นดินแห่งอียิปต์ตราบเท่าทุกวันนี้ว่า ให้ฟาโรห์ได้หนึ่งในห้าส่วน เว้นแต่ที่ดินของพวกปุโรหิตเท่านั้นซึ่งไม่ตกเป็นของฟาโรห์

47:26 And Joseph made it a law over the land of Egypt unto this day, that Pharaoh should have the fifth part; except the land of the priests only, which became not Pharaoh's.

ยาโคบปรารถนาจะถูกฝังไว้ในเฮโบรน
47:27 และอิสราเอลได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินแห่งอียิปต์ ณ แผ่นดินแห่งโกเชน และพวกเขามีทรัพย์สมบัติที่นั่น และมีลูกหลานทวีขึ้นมากมาย

Jacob Desires to Be Buried in Hebron
47:27 And Israel dwelt in the land of Egypt, in the country of Goshen; and they had possessions therein, and grew, and multiplied exceedingly.

47:28 และยาโคบมีชีวิตอยู่ในแผ่นดินแห่งอียิปต์สิบเจ็ดปี ดังนั้นอายุทั้งหมดของยาโคบได้หนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดปี

47:28 And Jacob lived in the land of Egypt seventeen years: so the whole age of Jacob was an hundred forty and seven years.

47:29 และเวลาที่อิสราเอลจะสิ้นชีพก็ใกล้เข้ามาแล้ว และท่านได้เรียกโยเซฟบุตรชายของท่านมา และพูดกับโยเซฟว่า “ถ้าเดี๋ยวนี้พ่อได้รับความกรุณาในสายตาของลูก พ่อขอให้ลูกเอามือของลูกวางไว้ใต้ต้นขาของพ่อ และปฏิบัติต่อพ่อด้วยความเมตตาและจริงใจ ขอลูกอย่าฝังศพพ่อไว้ในอียิปต์เลย

47:29 And the time drew nigh that Israel must die: and he called his son Joseph, and said unto him, If now I have found grace in thy sight, put, I pray thee, thy hand under my thigh, and deal kindly and truly with me; bury me not, I pray thee, in Egypt:

47:30 แต่พ่อจะถูกฝังไว้กับบรรพบุรุษของพ่อ และลูกจงนำพ่อออกจากอียิปต์ และไปฝังพ่อไว้ ณ ที่ฝังศพบรรพบุรุษของพ่อเถิด” และโยเซฟก็พูดว่า “ลูกจะกระทำตามที่พ่อพูดไว้นั้น”

47:30 But I will lie with my fathers, and thou shalt carry me out of Egypt, and bury me in their buryingplace. And he said, I will do as thou hast said.

47:31 และท่านพูดว่า “จงปฏิญาณให้พ่อ” และโยเซฟก็ปฏิญาณให้บิดา และอิสราเอลก็เอนตัวของท่านลงบนหัวเตียงนอน

47:31 And he said, Swear unto me. And he sware unto him. And Israel bowed himself upon the bed's head.

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope