กลับหน้าแรก / Main Menu

 

ปฐมกาล 42 / Genesis 42

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50]

พวกพี่ชายของโยเซฟไปอียิปต์เพื่อซื้อข้าว
42:1 บัดนี้เมื่อยาโคบเห็นว่ามีข้าวในอียิปต์ ยาโคบได้พูดกับพวกบุตรชายของตนว่า “พวกเจ้ามองดูกันอยู่ทำไมเล่า”

Joseph's Brethren Come to Egypt to Buy Food
42:1 Now when Jacob saw that there was corn in Egypt, Jacob said unto his sons, Why do ye look one upon another?

42:2 และท่านพูดว่า “ดูเถิด เราได้ยินว่ามีข้าวในอียิปต์ พวกเจ้าจงลงไปที่นั่นและซื้อข้าวจากที่นั่นมาให้พวกเรา เพื่อพวกเราจะได้มีชีวิตและไม่อดตาย”

42:2 And he said, Behold, I have heard that there is corn in Egypt: get you down thither, and buy for us from thence; that we may live, and not die.

42:3 และพวกพี่ชายของโยเซฟสิบคนก็ลงไปซื้อข้าวที่อียิปต์

42:3 And Joseph's ten brethren went down to buy corn in Egypt.

42:4 แต่เบนยามินน้องชายของโยเซฟนั้นยาโคบไม่ให้ไปกับพวกพี่ชายของเขา ด้วยท่านพูดว่า “เกรงว่าอาจจะเกิดอันตรายแก่เขา”

42:4 But Benjamin, Joseph's brother, Jacob sent not with his brethren; for he said, Lest peradventure mischief befall him.

42:5 และบรรดาบุตรชายของอิสราเอลก็ไปซื้อข้าวพร้อมกับคนทั้งหลายที่ไปนั้น เพราะการกันดารอาหารก็เกิดในแผ่นดินแห่งคานาอัน

42:5 And the sons of Israel came to buy corn among those that came: for the famine was in the land of Canaan.

42:6 และโยเซฟเป็นผู้ปกครองแผ่นดิน และท่านเป็นผู้ที่ขายข้าวให้แก่บรรดาประชาชนแห่งแผ่นดิน และพวกพี่ชายของโยเซฟก็มาและน้อมตัวลงต่อหน้าท่าน ด้วยซบหน้าของตนลงถึงดิน

42:6 And Joseph was the governor over the land, and he it was that sold to all the people of the land: and Joseph's brethren came, and bowed down themselves before him with their faces to the earth.

42:7 และโยเซฟเห็นพวกพี่ชายของตนและท่านก็รู้จักพวกเขา แต่ทำตัวเหมือนไม่รู้จักพวกเขา และพูดจาดุดันกับพวกเขา และท่านพูดกับพวกเขาว่า “พวกเจ้ามาจากไหน” และพวกเขาพูดว่า “มาจากแผ่นดินแห่งคานาอันเพื่อซื้ออาหาร”

42:7 And Joseph saw his brethren, and he knew them, but made himself strange unto them, and spake roughly unto them; and he said unto them, Whence come ye? And they said, From the land of Canaan to buy food.

42:8 และโยเซฟรู้จักพวกพี่ชายของตน แต่พวกเขาหารู้จักท่านไม่

42:8 And Joseph knew his brethren, but they knew not him.

โยเซฟให้โอกาสพวกพี่ชายกลับใจเสียใหม่
42:9 และโยเซฟระลึกถึงความฝันต่าง ๆ ที่ท่านเคยฝันถึงพวกพี่ ๆ และพูดกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าเป็นคนสอดแนม พวกเจ้าแอบมาดูจุดอ่อนของแผ่นดิน”

Joseph Seeks to Lead His Brothers to Repentance
42:9 And Joseph remembered the dreams which he dreamed of them, and said unto them, Ye are spies; to see the nakedness of the land ye are come.

42:10 และพวกเขาได้พูดกับท่านว่า “นายของข้าพเจ้า มิใช่เช่นนั้น แต่พวกผู้รับใช้ของท่านมาซื้ออาหาร

42:10 And they said unto him, Nay, my lord, but to buy food are thy servants come.

42:11 ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นบุตรชายร่วมบิดาเดียวกัน พวกข้าพเจ้าเป็นคนสัตย์จริง ผู้รับใช้ทั้งหลายของท่านมิใช่คนสอดแนม”

42:11 We are all one man's sons; we are true men, thy servants are no spies.

42:12 และโยเซฟพูดกับพวกเขาว่า “มิใช่ แต่พวกเจ้ามาเพื่อดูจุดอ่อนของแผ่นดิน”

42:12 And he said unto them, Nay, but to see the nakedness of the land ye are come.

42:13 และพวกเขาได้พูดว่า “ผู้รับใช้ทั้งหลายของท่านมีพี่น้องสิบสองคน เป็นบุตรชายร่วมบิดาเดียวกันอยู่ในแผ่นดินแห่งคานาอัน และดูเถิด วันนี้น้องสุดท้องยังอยู่กับบิดาของพวกข้าพเจ้า และน้องอีกคนหนึ่งเสียไปแล้ว”

42:13 And they said, Thy servants are twelve brethren, the sons of one man in the land of Canaan; and, behold, the youngest is this day with our father, and one is not.

42:14 และโยเซฟพูดกับพวกเขาว่า “ที่เราพูดกับพวกเจ้าว่า ‘พวกเจ้าเป็นคนสอดแนม’ นั้นเป็นจริงแน่

42:14 And Joseph said unto them, That is it that I spake unto you, saying, Ye are spies:

42:15 พวกเจ้าจะถูกทดลองดังนี้ โดยพระชนม์ของฟาโรห์พวกเจ้าจะไปจากที่นี่ไม่ได้ เว้นแต่น้องชายสุดท้องของพวกเจ้ามาที่นี่

42:15 Hereby ye shall be proved: By the life of Pharaoh ye shall not go forth hence, except your youngest brother come hither.

42:16 จงส่งคนหนึ่งในพวกเจ้า และให้คนนั้นไปพาน้องชายของพวกเจ้ามา และพวกเจ้าต้องถูกกักตัวไว้ในคุก เพื่อพิสูจน์ถ้อยคำของพวกเจ้าว่าพวกเจ้าพูดจริงหรือไม่ มิฉะนั้นโดยพระชนม์ของฟาโรห์ พวกเจ้าเป็นคนสอดแนมแน่”

42:16 Send one of you, and let him fetch your brother, and ye shall be kept in prison, that your words may be proved, whether there be any truth in you: or else by the life of Pharaoh surely ye are spies.

42:17 และท่านก็ขังพวกเขาทั้งหมดไว้ด้วยกันในคุกสามวัน

42:17 And he put them all together into ward three days.

42:18 และในวันที่สามโยเซฟพูดกับพวกเขาว่า “ทำดังนี้และจะรอดชีวิต เพราะเราเกรงกลัวพระเจ้า

42:18 And Joseph said unto them the third day, This do, and live; for I fear God:

42:19 ถ้าพวกเจ้าเป็นคนสัตย์จริง จงให้คนหนึ่งในพี่น้องของพวกเจ้าถูกจองจำไว้ในคุกขังพวกเจ้าในบ้านนั้น คนอื่นให้นำข้าวไปเพื่อบรรเทาการกันดารอาหารที่บ้านของพวกเจ้า

42:19 If ye be true men, let one of your brethren be bound in the house of your prison: go ye, carry corn for the famine of your houses:

42:20 แต่พาน้องชายสุดท้องของพวกเจ้ามาหาเรา ดังนั้นจึงจะเห็นได้ว่าคำของพวกเจ้าพิสูจน์ว่าเป็นความจริง และพวกเจ้าจะไม่ตาย” และพวกเขาก็ทำดังนั้น

42:20 But bring your youngest brother unto me; so shall your words be verified, and ye shall not die. And they did so.

42:21 และพวกเขาได้พูดกันและกันว่า “ที่จริงพวกเรามีความผิดเรื่องน้องชายของพวกเรา เพราะพวกเราได้เห็นความเจ็บปวดรวดร้าวแห่งจิตใจของน้องชายเมื่อเขาอ้อนวอนพวกเรา แต่พวกเราไม่ยอมฟัง เพราะฉะนั้นความทุกข์ยากนี้จึงบังเกิดแก่พวกเรา”

42:21 And they said one to another, We are verily guilty concerning our brother, in that we saw the anguish of his soul, when he besought us, and we would not hear; therefore is this distress come upon us.

42:22 และรูเบนตอบพวกเขาว่า “ข้าพูดกับพวกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่า ‘อย่าทำบาปต่อเด็กนั้น’ แต่พวกเจ้าไม่ยอมฟัง เหตุฉะนั้น ดูเถิด การพิพากษาจึงมาถึงเนื่องด้วยเลือดของน้องชาย”

42:22 And Reuben answered them, saying, Spake I not unto you, saying, Do not sin against the child; and ye would not hear? therefore, behold, also his blood is required.

42:23 และพวกเขาไม่รู้ว่าโยเซฟฟังออก เพราะว่าท่านพูดกับพวกเขาโดยใช้ล่าม

42:23 And they knew not that Joseph understood them; for he spake unto them by an interpreter.

42:24 และท่านก็หันไปจากพวกเขาและร้องไห้ และหันกลับมาหาพวกเขาอีก และพูดกับพวกเขา และเอาสิเมโอนออกมาจากพวกเขา มัดเขาไว้ต่อหน้าต่อตาของพวกเขา

42:24 And he turned himself about from them, and wept; and returned to them again, and communed with them, and took from them Simeon, and bound him before their eyes.

42:25 แล้วโยเซฟบัญชาให้ใส่ข้าวในกระสอบของพวกเขาให้เต็ม และคืนเงินของแต่ละคนไว้ในกระสอบของทุกคน และให้เสบียงแก่พวกเขาไปกินกลางทาง และท่านก็กระทำต่อพวกเขาดังนี้

42:25 Then Joseph commanded to fill their sacks with corn, and to restore every man's money into his sack, and to give them provision for the way: and thus did he unto them.

42:26 และพวกเขาบรรทุกข้าวใส่หลังลาของพวกเขา และก็ออกเดินทางไป

42:26 And they laded their asses with the corn, and departed thence.

42:27 และเมื่อคนหนึ่งในพวกเขาเปิดกระสอบของตนออกเพื่อจะเอาข้าวให้ลาของตนกิน ณ ที่พักแรม เขาก็เห็นเงินของเขา เพราะดูเถิด เงินนั้นอยู่ที่ปากกระสอบของเขานั้น

42:27 And as one of them opened his sack to give his ass provender in the inn, he espied his money; for, behold, it was in his sack's mouth.

42:28 และคนนั้นได้พูดกับพวกพี่น้องของตนว่า “เงินของข้าพเจ้ากลับคืนมา และดูเถิด เงินนั้นอยู่ที่ปากกระสอบของข้าพเจ้า” และจิตใจของพวกเขาก็อ่อนระทวยไป และพวกเขาตกใจกลัวจนตัวสั่น พูดกันและกันว่า “พระเจ้าทรงกระทำอะไรแก่พวกเรา”

42:28 And he said unto his brethren, My money is restored; and, lo, it is even in my sack: and their heart failed them, and they were afraid, saying one to another, What is this that God hath done unto us?

พวกพี่ชายบอกยาโคบว่า เขาต้องพาเบนยามินไปอียิปต์
42:29 และพวกเขาก็กลับไปหายาโคบบิดาของพวกเขาในแผ่นดินแห่งคานาอัน และเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นแก่พวกเขาให้บิดาฟังว่า

Brothers Must Report to Jacob; They Must Bring Benjamin
42:29 And they came unto Jacob their father unto the land of Canaan, and told him all that befell unto them; saying,

42:30 “ท่านผู้นั้นที่เป็นเจ้านายของแผ่นดินนั้นพูดจาดุดันกับพวกข้าพเจ้า และเหมาเอาว่าพวกข้าพเจ้าเป็นผู้สอดแนมดูแผ่นดินนั้น

42:30 The man, who is the lord of the land, spake roughly to us, and took us for spies of the country.

42:31 และพวกข้าพเจ้าพูดกับท่านว่า ‘ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นคนสัตย์จริง พวกข้าพเจ้าหาได้เป็นคนสอดแนมไม่

42:31 And we said unto him, We are true men; we are no spies:

42:32 ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นบุตรชายร่วมบิดาเดียวกัน มีพี่น้องสิบสองคน น้องคนหนึ่งเสียไปแล้ว และน้องสุดท้องยังอยู่กับบิดาของพวกข้าพเจ้าในแผ่นดินแห่งคานาอัน’

42:32 We be twelve brethren, sons of our father; one is not, and the youngest is this day with our father in the land of Canaan.

42:33 และท่านผู้ที่เป็นเจ้านายของแผ่นดินนั้นพูดกับพวกข้าพเจ้าว่า ‘เพื่อเราจะรู้ว่าพวกเจ้าเป็นคนสัตย์จริง คือให้คนหนึ่งในพวกพี่น้องอยู่กับเรา และจงเอาข้าวไปเพื่อบรรเทาการกันดารอาหารที่บ้านของพวกเจ้า และออกเดินทางไปเถิด

42:33 And the man, the lord of the country, said unto us, Hereby shall I know that ye are true men; leave one of your brethren here with me, and take food for the famine of your households, and be gone:

42:34 และจงพาน้องชายสุดท้องของพวกเจ้ามาหาเรา แล้วเราจึงจะรู้ว่าพวกเจ้าไม่ได้เป็นคนสอดแนม แต่เป็นคนสัตย์จริง แล้วเราจะปล่อยพี่ชายของพวกเจ้าไป และพวกเจ้าจะได้ค้าขายในแผ่นดินนี้’”

42:34 And bring your youngest brother unto me: then shall I know that ye are no spies, but that ye are true men: so will I deliver you your brother, and ye shall traffick in the land.

42:35 และต่อมาครั้นพวกเขาเทกระสอบของพวกเขาออก ดูเถิด เห็นห่อเงินของแต่ละคนอยู่ในกระสอบของตน และเมื่อพวกเขากับบิดาของพวกเขาเห็นห่อเงินเหล่านั้น เขาทั้งหลายก็กลัว

42:35 And it came to pass as they emptied their sacks, that, behold, every man's bundle of money was in his sack: and when both they and their father saw the bundles of money, they were afraid.

42:36 และยาโคบบิดาของพวกเขาได้พูดกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าทำให้เราพลัดพรากจากลูก ๆ ของเรา โยเซฟก็เสียไปแล้ว และสิเมโอนก็เสียไปแล้ว และพวกเจ้ายังจะเอาเบนยามินไปอีก สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดได้โถมทับเรา”

42:36 And Jacob their father said unto them, Me have ye bereaved of my children: Joseph is not, and Simeon is not, and ye will take Benjamin away: all these things are against me.

42:37 และรูเบนได้พูดกับบิดาของตนว่า “ถ้าลูกไม่พาเบนยามินกลับมาให้พ่อ จงเอาบุตรชายทั้งสองคนของลูกฆ่าเสีย จงมอบเบนยามินไว้ในมือของลูกเถิด แล้วลูกจะนำเขากลับมาหาพ่ออีก”

42:37 And Reuben spake unto his father, saying, Slay my two sons, if I bring him not to thee: deliver him into my hand, and I will bring him to thee again.

42:38 และยาโคบพูดว่า “ลูกของเราจะไม่ลงไปกับเจ้า เพราะพี่ชายของเขาก็ตายเสียแล้ว และเหลือแต่เบนยามินคนเดียว ถ้าเกิดอันตรายแก่เขาในเวลาเดินทางไปกับเจ้า เจ้าจะพาผมหงอกของเราลงสู่หลุมฝังศพด้วยความโศกเศร้า”

42:38 And he said, My son shall not go down with you; for his brother is dead, and he is left alone: if mischief befall him by the way in the which ye go, then shall ye bring down my gray hairs with sorrow to the grave.

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope