กลับหน้าแรกพระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV

 

ปฐมกาล 32

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50]

ยาโคบเผชิญหน้ากับเอซาว
32:1 และยาโคบก็ไปตามทางของเขา และเหล่าทูตสวรรค์ของพระเจ้าได้พบเขา
32:2 และเมื่อยาโคบเห็นทูตสวรรค์เหล่านั้น เขาพูดว่า “นี่เป็นกองทัพของพระเจ้า” และเขาได้เรียกชื่อสถานที่นั้นว่า มาหะนาอิม
32:3 และยาโคบส่งผู้สื่อสารหลายคนล่วงหน้าก่อนเขา ไปหาเอซาวพี่ชายของตน ถึงแผ่นดินแห่งเสอีร์ ซึ่งเป็นเขตแดนแห่งเอโดม
32:4 และยาโคบสั่งพวกเขาว่า “พวกเจ้าจงไปบอกเอซาวนายของเราอย่างนี้ว่า ยาโคบผู้รับใช้ของท่านกล่าวดังนี้ ‘ข้าพเจ้าไปอาศัยอยู่กับลาบัน และอาศัยอยู่ที่นั่นจนถึงบัดนี้
32:5 และข้าพเจ้ามีฝูงวัวตัวผู้ และฝูงลา ฝูงแพะแกะ และคนใช้ชายหญิง และข้าพเจ้าใช้คนมาเรียนนายของข้าพเจ้าเพื่อข้าพเจ้าจะได้รับความกรุณาในสายตาของท่าน’”
32:6 และผู้สื่อสารเหล่านั้นกลับมายังยาโคบ พูดว่า “พวกข้าพเจ้าไปถึงเอซาวพี่ชายของท่านแล้ว และเขากำลังจะมาพบท่านด้วย และมีพวกผู้ชายมากับเขาสี่ร้อยคน”
32:7 แล้วยาโคบก็มีความกลัวและเป็นทุกข์ยิ่งนัก และเขาได้แบ่งคนทั้งหลายที่มาด้วยกันกับเขา และฝูงแพะแกะ และฝูงวัว และฝูงอูฐ ออกเป็นสองพวก
32:8 และพูดว่า “ถ้าเอซาวมาถึงพวกหนึ่งและตีพวกนั้น แล้วอีกพวกหนึ่งที่เหลือจะหนีไปได้”

ยาโคบถ่อมใจลงขอพระเจ้าทรงช่วยเขาให้รอดพ้น
32:9 และยาโคบพูดว่า “โอ พระเจ้าของอับราฮัมปู่ของข้าพระองค์ และพระเจ้าของอิสอัคบิดาของข้าพระองค์ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ผู้ตรัสกับข้าพระองค์ไว้ว่า ‘จงกลับไปยังแผ่นดินของเจ้าและยังญาติพี่น้องของเจ้า และเราจะกระทำการดีแก่เจ้านั้น’
32:10 ข้าพระองค์ไม่สมควรจะรับบรรดาพระกรุณาและความจริงทั้งสิ้นแม้แต่เล็กน้อยที่สุด ซึ่งพระองค์ได้ทรงโปรดสำแดงแก่ผู้รับใช้ของพระองค์ ด้วยว่าข้าพระองค์ข้ามแม่น้ำจอร์แดนนี้เมื่อมีแต่ไม้เท้า และบัดนี้ข้าพระองค์มีผู้คนเป็นสองพวก
32:11 ข้าพระองค์ขอพระองค์ทรงโปรดช่วยข้าพระองค์ให้พ้นจากเงื้อมมือพี่ชายของข้าพระองค์ คือจากเงื้อมมือของเอซาว เพราะข้าพระองค์กลัวเขา เกรงว่าเขาจะมาและตีข้าพระองค์ ทั้งมารดากับบุตรทั้งหลาย
32:12 และพระองค์ตรัสไว้แล้วว่า ‘เราจะกระทำการดีแก่เจ้าเป็นแน่ และทำให้เชื้อสายของเจ้าดุจเม็ดทรายที่ทะเล ซึ่งมีจำนวนมากมายจนนับไม่ถ้วน’”

ยาโคบส่งฝูงสัตว์ให้เอซาวเป็นของกำนัล
32:13 และคืนวันนั้นเองยาโคบพักอยู่ที่นั่นและคัดเอาของที่มีอยู่นั้นให้เป็นของกำนัลแก่เอซาวพี่ชายของตน
32:14 คือแพะตัวเมียสองร้อยตัว และแพะตัวผู้ยี่สิบตัว แกะตัวเมียสองร้อยตัว และแกะตัวผู้ยี่สิบตัว
32:15 อูฐแม่กับลูกอ่อนของมันสามสิบตัว และลูกวัวตัวเมียสี่สิบตัว และวัวตัวผู้สิบตัว ลาตัวเมียยี่สิบตัว และลูกลาสิบตัว
32:16 และยาโคบมอบสิ่งเหล่านี้ไว้ในมือของพวกคนใช้ของเขา แต่ละฝูงอยู่ต่างหาก และพูดกับพวกคนใช้ของเขาว่า “ล่วงหน้าไปก่อนเรา และให้ฝูงสัตว์เหล่านี้เว้นระยะห่างกันหน่อย”
32:17 และเขาสั่งพวกที่อยู่ข้างหน้าสุดว่า “เมื่อเอซาวพี่ชายของเรามาพบเจ้าและถามเจ้าว่า ‘เจ้าเป็นคนของใคร และเจ้าไปไหน และของที่อยู่ข้างหน้าเจ้านี้เป็นของใคร’
32:18 แล้วเจ้าจงพูดว่า ‘ของเหล่านี้เป็นของยาโคบผู้รับใช้ของท่าน ของเหล่านี้เป็นของกำนัลส่งมาให้เอซาวนายของข้าพเจ้า และดูเถิด ยาโคบตามมาข้างหลังพวกเราด้วย’”
32:19 และเขาสั่งพวกที่สองและพวกที่สาม และบรรดาผู้ที่ติดตามพวกเหล่านั้นทำนองเดียวกันว่า “เมื่อพวกเจ้าพบเอซาว พวกเจ้าจงกล่าวแก่เขาเช่นเดียวกัน
32:20 และยิ่งกว่านั้นพวกเจ้าจงพูดอีกว่า ‘ดูเถิด ยาโคบผู้รับใช้ของท่านกำลังตามมาข้างหลังพวกเรา’” เพราะยาโคบพูดว่า “ข้าจะระงับความโกรธของเขาได้ด้วยของกำนัลที่ส่งล่วงหน้าข้าไป และภายหลังข้าจะเห็นหน้าของเขา บางทีเขาจะยอมรับข้า”
32:21 ดังนั้น ของกำนัลเหล่านั้นจึงล่วงหน้าไปก่อนเขา และคืนนั้นตัวเขายังค้างอยู่ในค่าย

ยาโคบปล้ำสู้กับทูตสวรรค์ของพระเจ้าและได้ชัยชนะ
32:22 และกลางคืนนั้นเอง เขาก็ลุกขึ้น และพาภรรยาทั้งสองของเขา และสาวใช้ทั้งสองของเขา และบุตรชายสิบเอ็ดคนของเขา และได้ข้ามลำน้ำยับบอกบริเวณน้ำตื้น
32:23 และเขาได้พาพวกเขา และส่งพวกเขาให้ข้ามลำธารไป และส่งของทั้งหมดของตนข้ามไป
32:24 และยาโคบอยู่แต่ผู้เดียว และที่นั่นมีบุรุษผู้หนึ่งมาปล้ำสู้กับเขาจนเวลารุ่งสาง
32:25 และเมื่อพระองค์เห็นว่าพระองค์จะเอาชนะเขาไม่ได้ พระองค์จึงถูกต้องที่เบ้ากระดูกต้นขาของเขา และเบ้ากระดูกต้นขาของยาโคบก็เคล็ด เมื่อเขาปล้ำสู้กับพระองค์อยู่นั้น
32:26 และพระองค์ตรัสว่า “ปล่อยให้เราไปเถิดเพราะใกล้สว่างแล้ว” และเขาพูดว่า “ข้าพเจ้าไม่ยอมให้พระองค์ไป นอกจากพระองค์จะอวยพรแก่ข้าพเจ้า”
32:27 และพระองค์ได้ตรัสกับเขาว่า “เจ้าชื่ออะไร” และเขาพูดว่า “ยาโคบ”

ทรงเปลี่ยนชื่อ ยาโคบ เป็น อิสราเอล
32:28 และพระองค์ตรัสว่า “จะไม่เรียกชื่อเจ้าว่ายาโคบต่อไป แต่จะเรียกว่า อิสราเอล เพราะเจ้าเป็นเหมือนเจ้าชายที่มีอำนาจอยู่กับพระเจ้าและอยู่กับมนุษย์ และได้ชัยชนะ”
32:29 และยาโคบได้ถามพระองค์ และพูดว่า “ข้าพเจ้าขอร้องพระองค์ ขอบอกข้าพเจ้าว่าพระองค์ชื่ออะไร” และพระองค์ตรัสว่า “เหตุไฉนเจ้าจึงถามชื่อของเรา” และพระองค์ก็อวยพรเขาที่นั่น
32:30 และยาโคบได้เรียกชื่อสถานที่นั้นว่า เปนีเอล กล่าวว่า “เพราะข้าพเจ้าได้เห็นพระเจ้าหน้าต่อหน้า และชีวิตของข้าพเจ้ายังคงอยู่”
32:31 และเมื่อเขาผ่านเปนูเอล ดวงอาทิตย์ก็ขึ้นเหนือเขา และเขาก็เดินโขยกเขยกไปเพราะกระดูกต้นขาของเขา
32:32 เหตุฉะนั้น ชนชาติอิสราเอลจึงไม่กินเส้นเอ็นที่หดตัวซึ่งอยู่ที่เบ้ากระดูกต้นขานั้นจนทุกวันนี้ เพราะพระองค์ทรงถูกต้องเบ้ากระดูกต้นขาของยาโคบตรงเส้นเอ็นที่หดตัวนั้น

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope