กลับหน้าแรกพระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV

 

ปฐมกาล 47

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50]

ยาโคบเข้าเฝ้าฟาโรห์
47:1 แล้วโยเซฟเข้าเฝ้าและทูลฟาโรห์ และพูดว่า “บิดาของข้าพระองค์และพวกพี่น้องของข้าพระองค์กับฝูงแพะแกะ ฝูงวัว และทุกสิ่งที่พวกเขามีอยู่ ได้มาจากแผ่นดินแห่งคานาอันแล้ว และดูเถิด พวกเขาอยู่ในแผ่นดินแห่งโกเชน”
47:2 และโยเซฟเลือกบางคนจากหมู่พี่น้องของท่าน คือผู้ชายห้าคน และพาพวกเขาไปเข้าเฝ้าฟาโรห์
47:3 และฟาโรห์ตรัสแก่พี่น้องของท่านว่า “พวกเจ้าเคยประกอบอาชีพอะไร” และพวกเขาทูลฟาโรห์ว่า “พวกผู้รับใช้ของพระองค์เป็นผู้เลี้ยงแพะแกะ ทั้งพวกข้าพระองค์และบรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์ด้วย”
47:4 ยิ่งกว่านั้นพวกเขาทูลฟาโรห์ว่า “พวกข้าพระองค์มาอาศัยอยู่ในแผ่นดินนี้ เพราะพวกผู้รับใช้ของพระองค์ไม่มีทุ่งหญ้าจะเลี้ยงฝูงสัตว์ของพวกข้าพระองค์ เพราะเหตุว่าในแผ่นดินแห่งคานาอันนั้น มีการกันดารอาหารยิ่งนัก เหตุฉะนั้น บัดนี้ข้าพระองค์ทั้งหลายขอพระองค์โปรดให้พวกผู้รับใช้ของพระองค์อาศัยอยู่ในแผ่นดินแห่งโกเชนเถิด”
47:5 และฟาโรห์ได้ตรัสแก่โยเซฟว่า “บิดาของท่านและพวกพี่น้องของท่านมาหาท่านแล้ว
47:6 แผ่นดินแห่งอียิปต์อยู่ต่อหน้าท่านแล้ว ให้บิดาและพวกพี่น้องของท่านตั้งหลักแหล่งอยู่ในแผ่นดินที่ดีที่สุด คือให้พวกเขาอยู่ในแผ่นดินแห่งโกเชน และถ้าท่านรู้ว่าผู้ใดในท่ามกลางพวกเขาเป็นคนมีความสามารถ จงตั้งผู้นั้นให้เป็นหัวหน้ากองเลี้ยงสัตว์ของเรา”
47:7 และโยเซฟก็พายาโคบบิดาของท่านเข้าเฝ้าฟาโรห์ และยาโคบก็ถวายพระพรแด่ฟาโรห์
47:8 และฟาโรห์ได้ตรัสแก่ยาโคบว่า “ท่านอายุเท่าไรแล้ว”
47:9 และยาโคบทูลฟาโรห์ว่า “วันเวลาที่ข้าพระองค์ดำรงชีวิตสัญจรอยู่นับได้หนึ่งร้อยสามสิบปี วันเวลาแห่งชีวิตของข้าพระองค์สั้นและมีความลำบาก และไม่เท่าอายุบรรพบุรุษของข้าพระองค์ในวันเวลาที่พวกท่านดำรงชีวิตสัญจรอยู่นั้น”
47:10 และยาโคบถวายพระพรแด่ฟาโรห์ และทูลลาไปจากพระพักตร์ฟาโรห์
47:11 และโยเซฟให้บิดาของตนและพวกพี่น้องของตนอาศัยอยู่ และให้พวกเขาถือกรรมสิทธิ์ที่ดินในแผ่นดินแห่งอียิปต์ ในแผ่นดินที่ดีที่สุดคือ ในแผ่นดินแห่งราเมเสส ตามรับสั่งของฟาโรห์
47:12 และโยเซฟเลี้ยงดูบิดาของตนและพวกพี่น้องของตน รวมทั้งบรรดาครอบครัวของบิดา ให้มีอาหารรับประทานตามจำนวนคนในแต่ละครอบครัวของพวกเขา

โยเซฟขายอาหารให้แก่ประชาชนและซื้อที่ดินสำหรับฟาโรห์
47:13 และทั่วแผ่นดินก็ขาดอาหารเพราะมีการกันดารอาหารร้ายแรงยิ่งนัก จนแผ่นดินแห่งอียิปต์และแผ่นดินแห่งคานาอันทั้งสิ้นอ่อนล้าสิ้นสติเพราะเหตุการกันดารอาหารนั้น
47:14 และโยเซฟรวบรวมเงินทั้งหมดที่ได้ในแผ่นดินแห่งอียิปต์และแผ่นดินแห่งคานาอันจากการขายข้าวให้พวกเขา และโยเซฟนำเงินนั้นไปไว้ในพระราชวังของฟาโรห์
47:15 และเมื่อเงินในแผ่นดินแห่งอียิปต์และแผ่นดินแห่งคานาอันหมดแล้ว ชาวอียิปต์ทั้งปวงมาหาโยเซฟ และพูดว่า “ขออาหารให้พวกข้าพเจ้าเถิด เหตุใดพวกข้าพเจ้าจะต้องอดตายต่อหน้าท่านเพราะเงินหมดแล้วเล่า”
47:16 และโยเซฟได้พูดว่า “ถ้าเงินหมดแล้วจงเอาฝูงสัตว์ของพวกเจ้ามาและเราจะให้ข้าวแลกกับฝูงสัตว์ของพวกเจ้า”
47:17 และพวกเขาก็นำฝูงสัตว์ของพวกเขามาให้โยเซฟ และโยเซฟก็ให้อาหารแก่พวกเขาแลกกับฝูงม้า ฝูงแพะแกะ ฝูงวัวและฝูงลา ในปีนั้นท่านจ่ายอาหารแลกกับบรรดาสัตว์ต่าง ๆ ของพวกเขา
47:18 เมื่อปีนั้นสิ้นสุดลงแล้ว พวกเขาก็มาหาท่านในปีที่สอง และพูดกับท่านว่า “พวกข้าพเจ้าจะไม่ปิดบังเรื่องนี้ไว้จากเจ้านายของข้าพเจ้าว่า เงินของพวกข้าพเจ้าหมดแล้วและฝูงสัตว์ของพวกข้าพเจ้าก็เป็นของเจ้านายแล้วด้วย ไม่มีสิ่งใดเหลือในสายตาเจ้านายของข้าพเจ้าเลย เว้นแต่ตัวข้าพเจ้ากับที่ดินของพวกข้าพเจ้าเท่านั้น
47:19 เหตุใดข้าพเจ้าทั้งหลายจะต้องอดตายต่อหน้าต่อตาท่านเล่า ทั้งตัวข้าพเจ้ากับที่ดินของข้าพเจ้าทั้งหลายด้วย ขอโปรดซื้อพวกข้าพเจ้ากับที่ดินของพวกข้าพเจ้าแลกกับอาหาร และข้าพเจ้าทั้งหลายกับที่ดินของพวกข้าพเจ้าจะเป็นทาสของฟาโรห์ และขอโปรดให้เมล็ดพันธุ์ข้าวแก่พวกข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าทั้งหลายจะมีชีวิตอยู่ได้และไม่ตายเพื่อที่ดินนั้นจะไม่รกร้างไป”
47:20 และโยเซฟก็ซื้อที่ดินทั้งหมดในแผ่นดินแห่งอียิปต์ถวายแด่ฟาโรห์ เพราะคนอียิปต์ทุกคนขายไร่นาของตนเนื่องจากการกันดารอาหารต่อพวกเขารุนแรงยิ่งนัก เพราะฉะนั้นแผ่นดินจึงตกเป็นของฟาโรห์
47:21 และสำหรับประชาชนเหล่านั้น ท่านให้พวกเขาย้ายไปอยู่ที่เมืองต่าง ๆ ทั่วประเทศอียิปต์จากเขตแดนนี้ไปจนถึงเขตแดนโน้น
47:22 เว้นแต่ที่ดินของพวกปุโรหิตเท่านั้นท่านไม่ได้ซื้อ เพราะพวกปุโรหิตได้รับส่วนแบ่งสำหรับพวกเขาจากฟาโรห์ และดำรงชีวิตอาศัยตามส่วนแบ่งที่ฟาโรห์พระราชทานให้พวกเขา เหตุฉะนี้พวกเขาจึงไม่ได้ขายที่ดินของพวกเขา
47:23 แล้วโยเซฟพูดกับประชาชนว่า “ดูเถิด วันนี้เราได้ซื้อตัวพวกเจ้ากับที่ดินของพวกเจ้าให้เป็นของฟาโรห์แล้ว ดูเถิด นี่คือเมล็ดพันธุ์ข้าวสำหรับพวกเจ้าและพวกเจ้าจงเอาเมล็ดนั้นไปหว่านที่ที่ดินเถิด
47:24 และให้เป็นไปอย่างนี้เมื่อได้ผลแล้ว พวกเจ้าจงถวายหนึ่งในห้าส่วนแด่ฟาโรห์ และเก็บสี่ส่วนไว้เป็นของตน สำหรับใช้เป็นเมล็ดพันธุ์ข้าวบ้าง และเป็นอาหารสำหรับพวกเจ้าและครอบครัวของพวกเจ้า และเป็นอาหารสำหรับเด็กเล็กของพวกเจ้าบ้าง”
47:25 และคนทั้งหลายพูดว่า “ท่านช่วยชีวิตของพวกข้าพเจ้าไว้ ขอให้ข้าพเจ้าทั้งหลายได้รับความกรุณาในสายตาเจ้านายของข้าพเจ้าเถิด และข้าพเจ้าทั้งหลายจะเป็นทาสของฟาโรห์”
47:26 และโยเซฟตั้งเป็นกฎหมายในแผ่นดินแห่งอียิปต์ตราบเท่าทุกวันนี้ว่า ให้ฟาโรห์ได้หนึ่งในห้าส่วน เว้นแต่ที่ดินของพวกปุโรหิตเท่านั้นซึ่งไม่ตกเป็นของฟาโรห์

ยาโคบปรารถนาจะถูกฝังไว้ในเฮโบรน
47:27 และอิสราเอลได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินแห่งอียิปต์ ณ แผ่นดินแห่งโกเชน และพวกเขามีทรัพย์สมบัติที่นั่น และมีลูกหลานทวีขึ้นมากมาย
47:28 และยาโคบมีชีวิตอยู่ในแผ่นดินแห่งอียิปต์สิบเจ็ดปี ดังนั้นอายุทั้งหมดของยาโคบได้หนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดปี
47:29 และเวลาที่อิสราเอลจะสิ้นชีพก็ใกล้เข้ามาแล้ว และท่านได้เรียกโยเซฟบุตรชายของท่านมา และพูดกับโยเซฟว่า “ถ้าเดี๋ยวนี้พ่อได้รับความกรุณาในสายตาของลูก พ่อขอให้ลูกเอามือของลูกวางไว้ใต้ต้นขาของพ่อ และปฏิบัติต่อพ่อด้วยความเมตตาและจริงใจ ขอลูกอย่าฝังศพพ่อไว้ในอียิปต์เลย
47:30 แต่พ่อจะถูกฝังไว้กับบรรพบุรุษของพ่อ และลูกจงนำพ่อออกจากอียิปต์ และไปฝังพ่อไว้ ณ ที่ฝังศพบรรพบุรุษของพ่อเถิด” และโยเซฟก็พูดว่า “ลูกจะกระทำตามที่พ่อพูดไว้นั้น”
47:31 และท่านพูดว่า “จงปฏิญาณให้พ่อ” และโยเซฟก็ปฏิญาณให้บิดา และอิสราเอลก็เอนตัวของท่านลงบนหัวเตียงนอน

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope