กลับหน้าแรกพระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV

 

ปฐมกาล 42

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40] [41] [42] [43] [44] [45] [46] [47] [48] [49] [50]

พวกพี่ชายของโยเซฟไปอียิปต์เพื่อซื้อข้าว
42:1 บัดนี้เมื่อยาโคบเห็นว่ามีข้าวในอียิปต์ ยาโคบได้พูดกับพวกบุตรชายของตนว่า “พวกเจ้ามองดูกันอยู่ทำไมเล่า”
42:2 และท่านพูดว่า “ดูเถิด เราได้ยินว่ามีข้าวในอียิปต์ พวกเจ้าจงลงไปที่นั่นและซื้อข้าวจากที่นั่นมาให้พวกเรา เพื่อพวกเราจะได้มีชีวิตและไม่อดตาย”
42:3 และพวกพี่ชายของโยเซฟสิบคนก็ลงไปซื้อข้าวที่อียิปต์
42:4 แต่เบนยามินน้องชายของโยเซฟนั้นยาโคบไม่ให้ไปกับพวกพี่ชายของเขา ด้วยท่านพูดว่า “เกรงว่าอาจจะเกิดอันตรายแก่เขา”
42:5 และบรรดาบุตรชายของอิสราเอลก็ไปซื้อข้าวพร้อมกับคนทั้งหลายที่ไปนั้น เพราะการกันดารอาหารก็เกิดในแผ่นดินแห่งคานาอัน
42:6 และโยเซฟเป็นผู้ปกครองแผ่นดิน และท่านเป็นผู้ที่ขายข้าวให้แก่บรรดาประชาชนแห่งแผ่นดิน และพวกพี่ชายของโยเซฟก็มาและน้อมตัวลงต่อหน้าท่าน ด้วยซบหน้าของตนลงถึงดิน
42:7 และโยเซฟเห็นพวกพี่ชายของตนและท่านก็รู้จักพวกเขา แต่ทำตัวเหมือนไม่รู้จักพวกเขา และพูดจาดุดันกับพวกเขา และท่านพูดกับพวกเขาว่า “พวกเจ้ามาจากไหน” และพวกเขาพูดว่า “มาจากแผ่นดินแห่งคานาอันเพื่อซื้ออาหาร”
42:8 และโยเซฟรู้จักพวกพี่ชายของตน แต่พวกเขาหารู้จักท่านไม่

โยเซฟให้โอกาสพวกพี่ชายกลับใจเสียใหม่
42:9 และโยเซฟระลึกถึงความฝันต่าง ๆ ที่ท่านเคยฝันถึงพวกพี่ ๆ และพูดกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าเป็นคนสอดแนม พวกเจ้าแอบมาดูจุดอ่อนของแผ่นดิน”
42:10 และพวกเขาได้พูดกับท่านว่า “นายของข้าพเจ้า มิใช่เช่นนั้น แต่พวกผู้รับใช้ของท่านมาซื้ออาหาร
42:11 ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นบุตรชายร่วมบิดาเดียวกัน พวกข้าพเจ้าเป็นคนสัตย์จริง ผู้รับใช้ทั้งหลายของท่านมิใช่คนสอดแนม”
42:12 และโยเซฟพูดกับพวกเขาว่า “มิใช่ แต่พวกเจ้ามาเพื่อดูจุดอ่อนของแผ่นดิน”
42:13 และพวกเขาได้พูดว่า “ผู้รับใช้ทั้งหลายของท่านมีพี่น้องสิบสองคน เป็นบุตรชายร่วมบิดาเดียวกันอยู่ในแผ่นดินแห่งคานาอัน และดูเถิด วันนี้น้องสุดท้องยังอยู่กับบิดาของพวกข้าพเจ้า และน้องอีกคนหนึ่งเสียไปแล้ว”
42:14 และโยเซฟพูดกับพวกเขาว่า “ที่เราพูดกับพวกเจ้าว่า ‘พวกเจ้าเป็นคนสอดแนม’ นั้นเป็นจริงแน่
42:15 พวกเจ้าจะถูกทดลองดังนี้ โดยพระชนม์ของฟาโรห์พวกเจ้าจะไปจากที่นี่ไม่ได้ เว้นแต่น้องชายสุดท้องของพวกเจ้ามาที่นี่
42:16 จงส่งคนหนึ่งในพวกเจ้า และให้คนนั้นไปพาน้องชายของพวกเจ้ามา และพวกเจ้าต้องถูกกักตัวไว้ในคุก เพื่อพิสูจน์ถ้อยคำของพวกเจ้าว่าพวกเจ้าพูดจริงหรือไม่ มิฉะนั้นโดยพระชนม์ของฟาโรห์ พวกเจ้าเป็นคนสอดแนมแน่”
42:17 และท่านก็ขังพวกเขาทั้งหมดไว้ด้วยกันในคุกสามวัน
42:18 และในวันที่สามโยเซฟพูดกับพวกเขาว่า “ทำดังนี้และจะรอดชีวิต เพราะเราเกรงกลัวพระเจ้า
42:19 ถ้าพวกเจ้าเป็นคนสัตย์จริง จงให้คนหนึ่งในพี่น้องของพวกเจ้าถูกจองจำไว้ในคุกขังพวกเจ้าในบ้านนั้น คนอื่นให้นำข้าวไปเพื่อบรรเทาการกันดารอาหารที่บ้านของพวกเจ้า
42:20 แต่พาน้องชายสุดท้องของพวกเจ้ามาหาเรา ดังนั้นจึงจะเห็นได้ว่าคำของพวกเจ้าพิสูจน์ว่าเป็นความจริง และพวกเจ้าจะไม่ตาย” และพวกเขาก็ทำดังนั้น
42:21 และพวกเขาได้พูดกันและกันว่า “ที่จริงพวกเรามีความผิดเรื่องน้องชายของพวกเรา เพราะพวกเราได้เห็นความเจ็บปวดรวดร้าวแห่งจิตใจของน้องชายเมื่อเขาอ้อนวอนพวกเรา แต่พวกเราไม่ยอมฟัง เพราะฉะนั้นความทุกข์ยากนี้จึงบังเกิดแก่พวกเรา”
42:22 และรูเบนตอบพวกเขาว่า “ข้าพูดกับพวกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่า ‘อย่าทำบาปต่อเด็กนั้น’ แต่พวกเจ้าไม่ยอมฟัง เหตุฉะนั้น ดูเถิด การพิพากษาจึงมาถึงเนื่องด้วยเลือดของน้องชาย”
42:23 และพวกเขาไม่รู้ว่าโยเซฟฟังออก เพราะว่าท่านพูดกับพวกเขาโดยใช้ล่าม
42:24 และท่านก็หันไปจากพวกเขาและร้องไห้ และหันกลับมาหาพวกเขาอีก และพูดกับพวกเขา และเอาสิเมโอนออกมาจากพวกเขา มัดเขาไว้ต่อหน้าต่อตาของพวกเขา
42:25 แล้วโยเซฟบัญชาให้ใส่ข้าวในกระสอบของพวกเขาให้เต็ม และคืนเงินของแต่ละคนไว้ในกระสอบของทุกคน และให้เสบียงแก่พวกเขาไปกินกลางทาง และท่านก็กระทำต่อพวกเขาดังนี้
42:26 และพวกเขาบรรทุกข้าวใส่หลังลาของพวกเขา และก็ออกเดินทางไป
42:27 และเมื่อคนหนึ่งในพวกเขาเปิดกระสอบของตนออกเพื่อจะเอาข้าวให้ลาของตนกิน ณ ที่พักแรม เขาก็เห็นเงินของเขา เพราะดูเถิด เงินนั้นอยู่ที่ปากกระสอบของเขานั้น
42:28 และคนนั้นได้พูดกับพวกพี่น้องของตนว่า “เงินของข้าพเจ้ากลับคืนมา และดูเถิด เงินนั้นอยู่ที่ปากกระสอบของข้าพเจ้า” และจิตใจของพวกเขาก็อ่อนระทวยไป และพวกเขาตกใจกลัวจนตัวสั่น พูดกันและกันว่า “พระเจ้าทรงกระทำอะไรแก่พวกเรา”

พวกพี่ชายบอกยาโคบว่า เขาต้องพาเบนยามินไปอียิปต์
42:29 และพวกเขาก็กลับไปหายาโคบบิดาของพวกเขาในแผ่นดินแห่งคานาอัน และเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นแก่พวกเขาให้บิดาฟังว่า
42:30 “ท่านผู้นั้นที่เป็นเจ้านายของแผ่นดินนั้นพูดจาดุดันกับพวกข้าพเจ้า และเหมาเอาว่าพวกข้าพเจ้าเป็นผู้สอดแนมดูแผ่นดินนั้น
42:31 และพวกข้าพเจ้าพูดกับท่านว่า ‘ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นคนสัตย์จริง พวกข้าพเจ้าหาได้เป็นคนสอดแนมไม่
42:32 ข้าพเจ้าทั้งหลายเป็นบุตรชายร่วมบิดาเดียวกัน มีพี่น้องสิบสองคน น้องคนหนึ่งเสียไปแล้ว และน้องสุดท้องยังอยู่กับบิดาของพวกข้าพเจ้าในแผ่นดินแห่งคานาอัน’
42:33 และท่านผู้ที่เป็นเจ้านายของแผ่นดินนั้นพูดกับพวกข้าพเจ้าว่า ‘เพื่อเราจะรู้ว่าพวกเจ้าเป็นคนสัตย์จริง คือให้คนหนึ่งในพวกพี่น้องอยู่กับเรา และจงเอาข้าวไปเพื่อบรรเทาการกันดารอาหารที่บ้านของพวกเจ้า และออกเดินทางไปเถิด
42:34 และจงพาน้องชายสุดท้องของพวกเจ้ามาหาเรา แล้วเราจึงจะรู้ว่าพวกเจ้าไม่ได้เป็นคนสอดแนม แต่เป็นคนสัตย์จริง แล้วเราจะปล่อยพี่ชายของพวกเจ้าไป และพวกเจ้าจะได้ค้าขายในแผ่นดินนี้’”
42:35 และต่อมาครั้นพวกเขาเทกระสอบของพวกเขาออก ดูเถิด เห็นห่อเงินของแต่ละคนอยู่ในกระสอบของตน และเมื่อพวกเขากับบิดาของพวกเขาเห็นห่อเงินเหล่านั้น เขาทั้งหลายก็กลัว
42:36 และยาโคบบิดาของพวกเขาได้พูดกับพวกเขาว่า “พวกเจ้าทำให้เราพลัดพรากจากลูก ๆ ของเรา โยเซฟก็เสียไปแล้ว และสิเมโอนก็เสียไปแล้ว และพวกเจ้ายังจะเอาเบนยามินไปอีก สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดได้โถมทับเรา”
42:37 และรูเบนได้พูดกับบิดาของตนว่า “ถ้าลูกไม่พาเบนยามินกลับมาให้พ่อ จงเอาบุตรชายทั้งสองคนของลูกฆ่าเสีย จงมอบเบนยามินไว้ในมือของลูกเถิด แล้วลูกจะนำเขากลับมาหาพ่ออีก”
42:38 และยาโคบพูดว่า “ลูกของเราจะไม่ลงไปกับเจ้า เพราะพี่ชายของเขาก็ตายเสียแล้ว และเหลือแต่เบนยามินคนเดียว ถ้าเกิดอันตรายแก่เขาในเวลาเดินทางไปกับเจ้า เจ้าจะพาผมหงอกของเราลงสู่หลุมฝังศพด้วยความโศกเศร้า”

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope