กลับหน้าแรก / Main Menu

 

เพลงคร่ำครวญ 5 / Lamentations 5

[1] [2] [3] [4] [5]

เพลงคร่ำครวญบทที่ห้า
5:1 โอ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ขอทรงระลึกว่ามีอะไรตกถึงข้าพระองค์ ขอทรงพิจารณาและทอดพระเนตรความอดสูของข้าพระองค์

Fifth Lamentation
5:1 Remember, O LORD, what is come upon us: consider, and behold our reproach.

5:2 มรดกของพวกข้าพระองค์ได้ไปตกอยู่กับพวกต่างประเทศ บ้านเรือนของพวกข้าพระองค์เป็นของคนต่างชาติ

5:2 Our inheritance is turned to strangers, our houses to aliens.

5:3 พวกข้าพระองค์เป็นลูกกำพร้าและลูกกำพร้าพ่อ และเหล่ามารดาของข้าพระองค์เป็นดังหญิงม่าย

5:3 We are orphans and fatherless, our mothers are as widows.

5:4 น้ำก็ต้องซื้อเขาดื่ม ฟืนก็ต้องซื้อเขาใช้

5:4 We have drunken our water for money; our wood is sold unto us.

5:5 ผู้ข่มขี่ได้ขี่คอพวกข้าพระองค์ไว้ พวกข้าพระองค์ทำงานหนักและไม่มีเวลาพักเลย

5:5 Our necks are under persecution: we labour, and have no rest.

5:6 พวกข้าพระองค์พนมมือให้คนอียิปต์และคนอัสซีเรีย เพื่อจะได้อาหารรับประทานอิ่มหนึ่ง

5:6 We have given the hand to the Egyptians, and to the Assyrians, to be satisfied with bread.

5:7 บรรพบุรุษของพวกข้าพระองค์ได้กระทำบาป และก็ตายหมดแล้ว พวกข้าพระองค์ต้องถูกโทษเพราะความชั่วช้าของเขา

5:7 Our fathers have sinned, and are not; and we have borne their iniquities.

5:8 ทาสกลับปกครองพวกข้าพระองค์ ไม่มีผู้ใดช่วยข้าพระองค์ให้พ้นมือของเขาได้

5:8 Servants have ruled over us: there is none that doth deliver us out of their hand.

5:9 ข้าพระองค์ทั้งหลายได้อาหารมาโดยเอาชีวิตเข้าเสี่ยงเพราะดาบแห่งถิ่นทุรกันดาร

5:9 We gat our bread with the peril of our lives because of the sword of the wilderness.

5:10 ผิวหนังของพวกข้าพระองค์ก็ร้อนปานเตาอบ เพราะความอดอยากอย่างแสนสาหัส

5:10 Our skin was black like an oven because of the terrible famine.

5:11 เขาทั้งหลายขืนใจพวกผู้หญิงในกรุงศิโยน และข่มใจสาวพรหมจารีในหัวเมืองแห่งยูดาห์

5:11 They ravished the women in Zion, and the maids in the cities of Judah.

5:12 พวกเจ้านายต้องถูกผูกมือแขวน ไม่มีใครแสดงความนับถือต่อหน้าพวกผู้ใหญ่

5:12 Princes are hanged up by their hand: the faces of elders were not honoured.

5:13 พวกคนหนุ่มถูกบังคับให้โม่แป้ง และพวกเด็กต้องแบกฟืนหนักล้มลุกคลุกคลาน

5:13 They took the young men to grind, and the children fell under the wood.

5:14 พวกผู้ใหญ่หายตัวไปจากประตูเมือง พวกคนหนุ่มได้หยุดดีดสีตีเป่าแล้ว

5:14 The elders have ceased from the gate, the young men from their musick.

5:15 ความปลาบปลื้มก็ประลาตไปจากใจของพวกข้าพระองค์สิ้น การเต้นรำของพวกข้าพระองค์กลายเป็นการร่ำไห้

5:15 The joy of our heart is ceased; our dance is turned into mourning.

5:16 มงกุฎได้ร่วงหล่นจากศีรษะข้าพระองค์แล้ว วิบัติแก่พวกข้าพระองค์ เพราะพวกข้าพระองค์กระทำบาปไว้

5:16 The crown is fallen from our head: woe unto us, that we have sinned!

5:17 เหตุนี้เองใจพวกข้าพระองค์จึงอ่อนกำลัง เพราะการเหล่านี้เองนัยน์ตาข้าพระองค์จึงมัวไป

5:17 For this our heart is faint; for these things our eyes are dim.

5:18 เหตุด้วยภูเขาศิโยนซึ่งรกร้างไป พวกสุนัขจิ้งจอกจึงมาเดินเพ่นพ่านอยู่บนนั้น

5:18 Because of the mountain of Zion, which is desolate, the foxes walk upon it.

5:19 โอ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ แต่พระองค์ทรงสถิตอยู่เป็นนิตย์ พระที่นั่งของพระองค์ดำรงอยู่ทุกชั่วอายุ

5:19 Thou, O LORD, remainest for ever; thy throne from generation to generation.

5:20 เป็นไฉนพระองค์ทรงลืมพวกข้าพระองค์เสียเป็นนิตย์ เป็นไฉนได้ทรงทอดทิ้งพวกข้าพระองค์เสียนานดังนี้

5:20 Wherefore dost thou forget us for ever, and forsake us so long time?

5:21 โอ ข้าแต่พระเยโฮวาห์ ขอทรงช่วยข้าพระองค์ให้กลับสู่พระองค์เถิด แล้วพวกข้าพระองค์จะกลับสู่พระองค์ ขอทรงฟื้นเดือนปีของข้าพระองค์ให้เหมือนดังก่อน

5:21 Turn thou us unto thee, O LORD, and we shall be turned; renew our days as of old.

5:22 เว้นเสียแต่พระองค์ทรงสลัดทิ้งพวกข้าพระองค์เสียแล้ว และพระองค์ทรงกริ้วพวกข้าพระองค์อย่างล้นพ้น

5:22 But thou hast utterly rejected us; thou art very wroth against us.

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope