กลับหน้าแรก / Main Menu

 

2 ซามูเอล 1 / 2 Samuel 1

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24]

ดาวิดประหารชีวิตคนที่อ้างว่าได้ฆ่าซาอูล
1:1 เวลาต่อมา หลังจากที่ซาอูลสิ้นพระชนม์แล้ว เมื่อดาวิดกลับจากการฆ่าฟันคนอามาเลขแล้ว และดาวิดพักอยู่ที่เมืองศิกลากได้สองวัน

David Avenges Saul's Death
1:1 Now it came to pass after the death of Saul, when David was returned from the slaughter of the Amalekites, and David had abode two days in Ziklag;

1:2 ต่อมาในวันที่สาม ดูเถิด มีชายคนหนึ่งมาจากค่ายของซาอูล เสื้อผ้าของเขาขาดและมีผงคลีดินอยู่บนศีรษะของเขา และต่อมา เมื่อเขามาถึงดาวิด เขาได้ซบหน้าลงถึงดินกราบไหว้

1:2 It came even to pass on the third day, that, behold, a man came out of the camp from Saul with his clothes rent, and earth upon his head: and so it was, when he came to David, that he fell to the earth, and did obeisance.

1:3 และดาวิดพูดกับเขาว่า “เจ้ามาจากไหน” และเขาพูดกับท่านว่า “ข้าพเจ้าหนีมาจากค่ายของคนอิสราเอล”

1:3 And David said unto him, From whence comest thou? And he said unto him, Out of the camp of Israel am I escaped.

1:4 และดาวิดพูดกับเขาว่า “เราขอเจ้า จงบอกเราว่า เหตุการณ์เป็นไปอย่างไร” และเขาตอบว่า “กองทหารหนีจากการสู้รบไปแล้ว และมีทหารล้มตายเป็นอันมาก และซาอูลกับโยนาธานราชโอรสของพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ด้วย”

1:4 And David said unto him, How went the matter? I pray thee, tell me. And he answered, That the people are fled from the battle, and many of the people also are fallen and dead; and Saul and Jonathan his son are dead also.

1:5 และดาวิดพูดกับชายหนุ่มที่แจ้งให้ท่านทราบว่า “เจ้าทราบได้อย่างไรว่า ซาอูลและโยนาธานราชโอรสของพระองค์สิ้นพระชนม์แล้ว”

1:5 And David said unto the young man that told him, How knowest thou that Saul and Jonathan his son be dead?

1:6 และชายหนุ่มที่แจ้งให้ท่านทราบจึงพูดว่า “บังเอิญขณะที่ข้าพเจ้าอยู่บนภูเขากิลโบอา ดูเถิด ซาอูลทรงโน้มตัวทับหอกของพระองค์อยู่ และดูเถิด รถม้าศึกและทหารม้าก็ติดตามพระองค์อย่างใกล้ชิด

1:6 And the young man that told him said, As I happened by chance upon mount Gilboa, behold, Saul leaned upon his spear; and, lo, the chariots and horsemen followed hard after him.

1:7 และเมื่อพระองค์ทรงเหลียวมา พระองค์ได้เห็นข้าพเจ้า และตรัสเรียกข้าพเจ้า และข้าพเจ้าทูลตอบว่า ‘ข้าพระองค์อยู่ที่นี่’

1:7 And when he looked behind him, he saw me, and called unto me. And I answered, Here am I.

1:8 และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘เจ้าคือใคร’ และข้าพเจ้าทูลตอบพระองค์ว่า ‘ข้าพระองค์เป็นคนอามาเลข’

1:8 And he said unto me, Who art thou? And I answered him, I am an Amalekite.

1:9 และพระองค์ตรัสกับข้าพเจ้าอีกว่า ‘เราขอเจ้า จงมายืนทับเราและฆ่าเราเสีย ด้วยว่าความเจ็บปวดรวดร้าวมาสู่เรา เพราะชีวิตของเรายังอยู่ในตัวเรา’

1:9 He said unto me again, Stand, I pray thee, upon me, and slay me: for anguish is come upon me, because my life is yet whole in me.

1:10 ดังนั้น ข้าพเจ้าจึงยืนทับพระองค์ และประหารพระองค์เสีย เพราะข้าพเจ้าแน่ใจว่าเมื่อพระองค์ทรงล้มแล้วก็จะไม่ดำรงพระชนม์ได้อีก และข้าพเจ้าก็ถอดมงกุฎซึ่งอยู่บนพระเศียรของพระองค์ และกำไลซึ่งอยู่ที่พระกรของพระองค์ และได้นำสิ่งเหล่านี้มาที่นี่เพื่อมอบแด่เจ้านายของข้าพเจ้า”

1:10 So I stood upon him, and slew him, because I was sure that he could not live after that he was fallen: and I took the crown that was upon his head, and the bracelet that was on his arm, and have brought them hither unto my lord.

1:11 แล้วดาวิดได้จับเสื้อของท่านและฉีกเสื้อนั้น และทุกคนที่อยู่กับท่านก็กระทำเช่นเดียวกัน

1:11 Then David took hold on his clothes, and rent them; and likewise all the men that were with him:

1:12 และเขาทั้งหลายก็ร้องไห้และอดอาหารจนถึงเวลาเย็น และได้ไว้ทุกข์ให้ซาอูลและโยนาธานราชโอรสของพระองค์ และพวกพลทหารของพระเยโฮวาห์ และวงศ์วานของคนอิสราเอล เพราะเขาทั้งหลายได้ล้มตายด้วยดาบแล้ว

1:12 And they mourned, and wept, and fasted until even, for Saul, and for Jonathan his son, and for the people of the LORD, and for the house of Israel; because they were fallen by the sword.

1:13 และดาวิดพูดกับชายหนุ่มที่บอกท่านว่า “เจ้ามาจากไหน” และเขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นบุตรชายของคนต่างชาติ ผู้เป็นคนอามาเลข”

1:13 And David said unto the young man that told him, Whence art thou? And he answered, I am the son of a stranger, an Amalekite.

1:14 และดาวิดพูดกับเขาว่า “ทำไมเจ้ามิได้เกรงกลัวที่จะยื่นมือออกทำลายผู้ที่พระเยโฮวาห์ทรงเจิมไว้”

1:14 And David said unto him, How wast thou not afraid to stretch forth thine hand to destroy the LORD'S anointed?

1:15 และดาวิดได้เรียกคนหนึ่งในพวกคนหนุ่มเข้ามา และพูดว่า “จงเข้าไปใกล้และประหารเขาเสีย” และเขาได้ประหารชายคนนั้นให้ถึงแก่ความตาย

1:15 And David called one of the young men, and said, Go near, and fall upon him. And he smote him that he died.

1:16 และดาวิดกล่าวแก่ชายคนนั้นว่า “ให้โลหิตของเจ้าตกบนศีรษะของเจ้าเอง เพราะปากของเจ้าเป็นพยานปรักปรำตัวเจ้าเองว่า ‘ข้าพเจ้าได้ฆ่าผู้ที่พระเยโฮวาห์ทรงเจิมไว้’”

1:16 And David said unto him, Thy blood be upon thy head; for thy mouth hath testified against thee, saying, I have slain the LORD'S anointed.

ดาวิดไว้อาลัยเพื่อซาอูลและโยนาธาน
1:17 และดาวิดไว้อาลัยด้วยคำคร่ำครวญต่อไปนี้ เพื่อซาอูลและโยนาธานราชโอรสของพระองค์

David's Mourning over Saul and Jonathan
1:17 And David lamented with this lamentation over Saul and over Jonathan his son:

1:18 (ด้วยท่านกล่าวว่า ควรจะสอนคนยูดาห์ให้รู้จักใช้คันธนู ดูเถิด คำคร่ำครวญนั้นบันทึกไว้ในหนังสือยาชาร์) ว่า

1:18 (Also he bade them teach the children of Judah the use of the bow: behold, it is written in the book of Jasher.)

1:19 “สง่าราศีของอิสราเอลถูกประหารเสียแล้วบนบรรดาที่สูงของเจ้า ผู้มีกำลังมากก็ล้มลงเสียแล้วหนอ

1:19 The beauty of Israel is slain upon thy high places: how are the mighty fallen!

1:20 อย่าบอกเรื่องนี้ในเมืองกัท อย่าประกาศเรื่องนี้ในถนนเมืองอัชเคโลน เกรงว่าบรรดาบุตรสาวของคนฟีลิสเตียจะร่าเริงยินดี เกรงว่าบรรดาบุตรสาวของผู้ที่มิได้เข้าสุหนัตจะมีความยินดี

1:20 Tell it not in Gath, publish it not in the streets of Askelon; lest the daughters of the Philistines rejoice, lest the daughters of the uncircumcised triumph.

1:21 เจ้าทั้งหลาย บรรดาเทือกเขาแห่งกิลโบอาเอ๋ย ขออย่ามีน้ำค้างหรือฝนบนพวกเจ้าหรือทุ่งนาที่ให้ของถวาย เพราะว่าที่นั่นโล่ของผู้มีกำลังมากถูกทอดทิ้งอย่างไร้ค่าแล้ว โล่ของซาอูลเหมือนกับว่าพระองค์มิได้รับการเจิมไว้ด้วยน้ำมัน

1:21 Ye mountains of Gilboa, let there be no dew, neither let there be rain, upon you, nor fields of offerings: for there the shield of the mighty is vilely cast away, the shield of Saul, as though he had not been anointed with oil.

1:22 คันธนูของโยนาธานมิได้หันกลับมาจากโลหิตของผู้ที่ถูกฆ่า จากไขมันของผู้มีกำลังมาก และดาบของซาอูลก็มิได้กลับมาอย่างว่างเปล่า

1:22 From the blood of the slain, from the fat of the mighty, the bow of Jonathan turned not back, and the sword of Saul returned not empty.

1:23 ซาอูลและโยนาธานน่ารักและน่ารื่นรมย์เมื่อทรงพระชนม์อยู่ และเมื่อมรณาแล้วทั้งสองไม่แยกจากกัน ทั้งสองก็เร็วกว่านกอินทรี ทั้งสองแข็งแรงกว่าสิงโต

1:23 Saul and Jonathan were lovely and pleasant in their lives, and in their death they were not divided: they were swifter than eagles, they were stronger than lions.

1:24 เจ้าทั้งหลาย บรรดาบุตรสาวของอิสราเอลเอ๋ย จงร้องไห้เพื่อซาอูล ผู้ทรงประดับพวกเจ้าด้วยผ้าสีแดงเข้มพร้อมด้วยบรรดาสิ่งอื่น ๆ ที่น่ายินดี และผู้ทรงประดับอาภรณ์ทองคำเหนือเครื่องแต่งกายของพวกเจ้า

1:24 Ye daughters of Israel, weep over Saul, who clothed you in scarlet, with other delights, who put on ornaments of gold upon your apparel.

1:25 ผู้มีกำลังมากได้ล้มลงท่ามกลางการศึกสงครามเสียแล้วหนอ โอ โยนาธาน ท่านถูกสังหารอยู่บนบรรดาที่สูงของท่าน

1:25 How are the mighty fallen in the midst of the battle! O Jonathan, thou wast slain in thine high places.

1:26 โยนาธาน ผู้เป็นพี่ชายของข้าพเจ้าเอ๋ย ข้าพเจ้าทุกข์ใจเพื่อท่าน ท่านเป็นที่ชื่นใจของข้าพเจ้าอย่างยิ่ง ความรักของท่านที่มีต่อข้าพเจ้านั้นอัศจรรย์เหลือหลายยิ่งกว่าความรักของสตรี

1:26 I am distressed for thee, my brother Jonathan: very pleasant hast thou been unto me: thy love to me was wonderful, passing the love of women.

1:27 ผู้มีกำลังมากก็ล้มลงเสียแล้วหนอ และอาวุธแห่งการทำสงครามก็พินาศไปเสีย”

1:27 How are the mighty fallen, and the weapons of war perished!

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope