กลับหน้าแรก / Main Menu

 

อพยพ 5 / Exodus 5

[1] [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] [9] [10] [11] [12] [13] [14] [15] [16] [17] [18] [19] [20] [21] [22] [23] [24] [25] [26] [27] [28] [29] [30] [31] [32] [33] [34] [35] [36] [37] [38] [39] [40]

โมเสสเข้าเฝ้าฟาโรห์ ภาระของคนอิสราเอลเพิ่มมากขึ้น
5:1 และภายหลังโมเสสกับอาโรนเข้าเฝ้า และทูลฟาโรห์ว่า “พระเยโฮวาห์พระเจ้าของอิสราเอลตรัสดังนี้ว่า ‘จงปล่อยประชากรของเราไป เพื่อพวกเขาจะได้ทำการเลี้ยงนมัสการเราในถิ่นทุรกันดาร’”

Moses Sees Pharaoh; Israel's Burdens Increase
5:1 And afterward Moses and Aaron went in, and told Pharaoh, Thus saith the LORD God of Israel, Let my people go, that they may hold a feast unto me in the wilderness.

5:2 และฟาโรห์ได้ตรัสว่า “พระเยโฮวาห์เป็นผู้ใดเล่า เราจึงจะต้องเชื่อฟังเสียงของพระองค์เพื่อปล่อยคนอิสราเอลไป เราไม่รู้จักพระเยโฮวาห์ ทั้งเราจะไม่ยอมปล่อยคนอิสราเอลไป”

5:2 And Pharaoh said, Who is the LORD, that I should obey his voice to let Israel go? I know not the LORD, neither will I let Israel go.

5:3 และเขาทั้งสองทูลว่า “พระเจ้าของคนฮีบรูได้ทรงปรากฏแก่พวกข้าพระองค์ ข้าพระองค์ขอพระองค์โปรดให้ข้าพระองค์ทั้งหลายเดินทางไปในถิ่นทุรกันดารสามวัน และถวายเครื่องบูชาแด่พระเยโฮวาห์พระเจ้าของข้าพระองค์ทั้งหลาย เกรงว่าพระองค์จะทรงลงโทษพวกข้าพระองค์ด้วยโรคภัยหรือด้วยดาบ”

5:3 And they said, The God of the Hebrews hath met with us: let us go, we pray thee, three days' journey into the desert, and sacrifice unto the LORD our God; lest he fall upon us with pestilence, or with the sword.

5:4 และกษัตริย์แห่งอียิปต์ตรัสกับเขาทั้งสองว่า “เจ้าโมเสสกับอาโรน เพราะเหตุอะไรพวกเจ้าจะให้ประชากรละทิ้งการงานต่าง ๆ ของพวกเขาเสีย เจ้าจงกลับไปรับภาระงานของพวกเจ้า”

5:4 And the king of Egypt said unto them, Wherefore do ye, Moses and Aaron, let the people from their works? get you unto your burdens.

5:5 และฟาโรห์ตรัสว่า “ดูเถิด บัดนี้ประชากรในแผ่นดินนี้มีมาก และเจ้าทั้งสองทำให้พวกเขาหยุดภาระงานของพวกเขาเสีย”

5:5 And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens.

5:6 และในวันนั้นเอง ฟาโรห์มีพระบัญชาสั่งพวกนายงานของประชากรและนายกองทั้งหลายของพวกเขาว่า

5:6 And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying,

5:7 “เจ้าทั้งหลายอย่าให้ฟางแก่ประชากรอีกต่อไป สำหรับใช้ทำอิฐเหมือนแต่ก่อน แต่จงให้พวกเขาไปและหาฟางสำหรับพวกเขาเอง

5:7 Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves.

5:8 และจำนวนอิฐซึ่งแต่ก่อนกำหนดให้พวกเขาทำเท่าไร เจ้าทั้งหลายก็จงกำหนดให้พวกเขาทำเท่านั้น เจ้าทั้งหลายจงอย่าลดน้อยลง เพราะว่าพวกเขาเกียจคร้าน เหตุฉะนั้น พวกเขาจึงร้องว่า ‘ขอให้พวกข้าพระองค์ไปถวายเครื่องบูชาแด่พระเจ้าของพวกข้าพระองค์’

5:8 And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God.

5:9 จงจัดหางานให้พวกเขาทำมากกว่าแต่ก่อน เพื่อให้พวกเขาใช้แรงงานให้หนักในงานนั้น และไม่ให้พวกเขาเอาใจใส่คำพูดเหลวไหล”

5:9 Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words.

5:10 และพวกนายงานของประชากรและนายกองทั้งหลายของพวกเขาก็ออกไป และพวกเขาพูดกับประชากรว่า “ฟาโรห์รับสั่งดังนี้ว่า ‘เราจะไม่ยอมให้ฟางแก่พวกเจ้าเลย

5:10 And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw.

5:11 พวกเจ้าจงไปหาฟางมาเอง ตามแต่พวกเจ้าจะหามาได้ แต่งานของพวกเจ้าที่กำหนดให้นั้นจะไม่ลดหย่อนให้เลย’”

5:11 Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished.

5:12 ดังนั้นประชากรเหล่านั้นจึงแยกย้ายกันไปทั่วแผ่นดินแห่งอียิปต์เพื่อเก็บตอฟางมาแทนฟาง

5:12 So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw.

5:13 และพวกนายงานก็เร่งรัดพวกเขาว่า “จงทำงานของเจ้าทั้งหลาย คืองานประจำวันของพวกเจ้า ให้เสร็จครบเหมือนเมื่อยังมีฟางอยู่”

5:13 And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw.

5:14 และพวกนายกองของชนชาติอิสราเอล ซึ่งพวกนายงานของฟาโรห์ตั้งให้เป็นผู้บังคับพวกเขานั้น ก็ถูกโบยตีและถูกถามว่า “ทำไมพวกเจ้าจึงไม่ได้อิฐตามที่กำหนดไว้ครบจำนวน ทั้งเมื่อวานนี้และวันนี้ เหมือนแต่ก่อน”

5:14 And the officers of the children of Israel, which Pharaoh's taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and to day, as heretofore?

5:15 แล้วพวกนายกองของชนชาติอิสราเอลจึงมาและร้องทูลต่อฟาโรห์ว่า “เหตุไฉนพระองค์จึงทรงกระทำดังนี้แก่พวกทาสของพระองค์

5:15 Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants?

5:16 คือไม่ได้ให้ฟางแก่พวกทาสของพระองค์เลย และพวกเขากล่าวกับพวกเราว่า ‘จงทำอิฐ’ และดูเถิด พวกทาสของพระองค์ถูกโบยตี แต่คนของพระองค์เองเป็นฝ่ายผิด”

5:16 There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people.

5:17 แต่ฟาโรห์ตรัสว่า “พวกเจ้าเกียจคร้าน พวกเจ้าเกียจคร้าน เพราะฉะนั้นพวกเจ้าจึงพูดว่า ‘ขอให้ข้าพระองค์ทั้งหลายไปถวายเครื่องบูชาแด่พระเยโฮวาห์’

5:17 But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the LORD.

5:18 เหตุฉะนั้น จงไปทำงานเดี๋ยวนี้ ฟางนั้นจะไม่ให้พวกเจ้าเลย แต่จำนวนอิฐที่กำหนดไว้นั้น พวกเจ้าจะต้องจัดส่งให้ครบจำนวน”

5:18 Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks.

5:19 และพวกนายกองของชนชาติอิสราเอลก็เห็นว่าตนมีปัญหาแล้ว หลังจากถูกสั่งว่า “จะไม่ให้เจ้าทั้งหลายลดหย่อนจำนวนอิฐที่ถูกกำหนดไว้ซึ่งเป็นงานประจำวันของพวกเจ้าลง”

5:19 And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task.

5:20 และขณะที่พวกเขาออกมาจากการเข้าเฝ้าฟาโรห์ พวกเขาได้พบโมเสสกับอาโรนซึ่งยืนอยู่กลางทาง

5:20 And they met Moses and Aaron, who stood in the way, as they came forth from Pharaoh:

5:21 และพวกเขาได้พูดแก่ท่านทั้งสองว่า “ขอพระเยโฮวาห์ทรงทอดพระเนตรและพิพากษาพวกท่าน เพราะพวกท่านกระทำให้พวกเราเป็นกลิ่นที่น่ารังเกียจในสายพระเนตรของฟาโรห์ และในสายตาของข้าราชการของพระองค์ เหมือนหนึ่งเอาดาบใส่มือพวกเขาให้สังหารพวกเราเสีย”

5:21 And they said unto them, The LORD look upon you, and judge; because ye have made our savour to be abhorred in the eyes of Pharaoh, and in the eyes of his servants, to put a sword in their hand to slay us.

5:22 และโมเสสได้กลับไปเฝ้าพระเยโฮวาห์ และทูลว่า “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า เหตุไฉนพระองค์ทรงกระทำการร้ายยิ่งนักแก่ประชากรนี้ เหตุไฉนพระองค์จึงทรงใช้ข้าพระองค์มา

5:22 And Moses returned unto the LORD, and said, Lord, wherefore hast thou so evil entreated this people? why is it that thou hast sent me?

5:23 เพราะว่าตั้งแต่ข้าพระองค์ไปเฝ้าฟาโรห์เพื่อทูลในพระนามของพระองค์แล้ว ฟาโรห์ก็ทำทารุณแก่ประชากรนี้ พระองค์ก็ไม่ได้ทรงช่วยประชากรของพระองค์ให้พ้นเลย”

5:23 For since I came to Pharaoh to speak in thy name, he hath done evil to this people; neither hast thou delivered thy people at all.

 

พระคัมภีร์ภาษาไทยฉบับ KJV / Thai Bible King James Version

© 2003 Philip Pope